Veluwe ultra: mission accomplished!

Het is gelukt! Op de valreep van 2020 heb ik mijn eerste echte ultra gelopen. Van Arnhem naar Epe in bijna 53 km en vijf en een half uur tijd; mijn eigen Veluwe ultra.

Het plan was om tijdens daglicht van Arnhem naar Epe te lopen, over zoveel mogelijk onverharde paden. Dat betekende ten westen van Apeldoorn door het Kroondomein lopen en aangezien die de laatste maanden van het jaar (tot kerst) gesloten is, had ik het tussen kerst en Oud en Nieuw gepland. Bedoeling was ook om vrijwel geheel selfsupported te zijn en helemaal alleen op m’n gemak uit te lopen. De tijd boeide me niet; ik had alleen in gedachten om te vertrekken op 6:00 min/km. Mocht dat tempo later gaan inzakken, dan was dat maar zo. Achteraf bleek dat nog reuze mee te vallen.

Aangezien er geen waterpunten op de Veluwe zijn en alles vanwege lockdown gesloten, had ik met m’n vader afgesproken om op km 32 te staan met vers water en een colaatje en wat tucjes.

’s Morgens om 8:30 uur vertrok ik en ik had het plan om nog een selfie te maken met het gemeente-bord, maar uiteraard kwam ik er geen één tegen. Het eerste stuk is voor mij bekend terrein, want vrijwel alle trainingen begin ik vanaf huis.
Na een klein saai stukje langs de A50 (verhard) kon ik bij Groenendaal het Deelerwoud in en zou het grotendeels onverhard blijven. Ik doorkruiste veel gebieden, bossen, terreinen en het is leuk om te zien hoe het ene bos verschilt van het andere. Vlakbij Arnhem staan veel beukenbossen, terwijl meer naar het noorden de beuken plaatsmaken voor naald- en dennenbomen.

Ingang Deelerwoud (bij Groenendaal)

Ik had al eens een verkenningstochtje gemaakt vanaf de Woeste Hoeve, maar eenmaal daar voorbij was het allemaal nieuw. De route stond op mijn horloge en dat navigeerde vrijwel probleemloos. Op punten waar ik twijfelde haalde ik mijn telefoon tevoorschijn en met de app TopoGPS had ik nauwkeurige (staf)kaarten van het gebied, inclusief de route bij de hand. Dat ik niet vreselijk veel km’s extra heb gelopen bleek wel bij aankomst: in plaats van 52,18 km had ik 52,63 km op de teller.

Het weer was me goed gezind. De hele weg bleef het droog en naarmate ik vorderde werd het zelfs steeds zonniger. Waar ik begon met een Buff als muts en handschoenen, konden die na verloop van tijd uit en af. Zoals gezegd was het plan om op m’n gemak de tocht te volbrengen en niet halfdood aan te komen. Dat is goed gelukt. Ik liep zo relaxt dat ik op het punt van de marathon constateerde dat ik zelfs sneller was dan mijn eerste wegmarathon in 2012.

de grens voorbij van kleine jongens en grote mannen

Bij aankomst bij mijn ouders een heerlijke kop koffie en soep met brood gehad. Opfrissen en klaar! Met deze ruim 50 km loop in de benen, mag ik me heel voorzichtig een ultraloper(tje) gaan noemen. Het smaakte eigenlijk best goed en ik ben benieuwd wat ik in 2021 aan nieuwe grenzen ga verleggen. Dit was in ieder geval een fantastische afsluiter van het jaar.

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *